Bersamasama — Samen
Marjo Schipperheijn, 1945-2015
Simon Buschman
Voor Anne-Marie, m’n zus, 1949-2000
1
Er ligt sinds dagen — bij maanlicht
de nachten daarin meegenomen —
rust en lichtheid
over winterklare velden,
de voren keurig in elkaars verlengde;
bomen zonder blad
en in mijzelf momenten
waar de tijd geen vat op krijgt.
En toch, het heeft er ook iets van
dat ’t gebeuren mag,
zich al ontvouwt, bijna;
dat kan toeval zijn, voorvoeld
— de vraag: op grond waarvan —
zoals wanneer ik aan je denk,
jij mij belt, van waar dan ook
— zomaar, zeg jij dan,
dit middaguur, dit heeft het.
2
Wij gaan losjes in, dan weer ernstig,
schalks soms, vaak ook aangedaan,
op hoe jij — na je vroege sterven —
in een staat van klaarheid verder leeft,
staan er niet te lang bij stil,
immers, niet wetend of vermoedend
waartoe het ons ooit brengen zou;
of dat het blijkt niet te bestaan.
Maar daarover niet getreurd.
Jij was zojuist, tja, ergens
windwaarts de winterwolken
boven dat — van vroeger —
zondagmorgenklokgelui, zuslief, jij.
< O ja, nog even, de wereld stapt intussen stevig door, maar kom maar niet terug — hou je kranig, hoor; bel nog eens, de lijn staat open. >