
En het gebeurde
Deze bosvijver
(gespiegeld in de oogschalen
van een grasgroene libel),
oevers met schemer,
avondgloed rondom wolken,
diep onder het watervlak.
De trage uren
—als mensen zonder verhaal—
waarin de nachtgeluiden
langzaam verglijden;
wolken stapelen en vagen
het maan- en sterrenlicht weg.
En het gebeurde:
in het geruis van vleugels
een aanhoudend gakkeren
dat krachtig voortging;
hoe de stilte van ervoor
wegviel bij wat het werd: stil.
Sterrenbeelden, vast
op hun plaats — de maan verschuift
ver naar het westen, wind geeft
aan wolken hun koers;
nu achterover leunen,
durven wachten op wat volgt.
Vorige pagina: Sedoka 9
