Ergens
Lang er naar kijken:
schapenwolken aan het blauw
waar tijd overgaat in duur;
wat in mij schuilde
werkt zich laag na laag omhoog,
hier, midden uit de hartstreek.
Gewoontegetrouw
ademhalen, windvlagen
door de struiken horen gaan,
ginds kerkklokgeluid;
geritsel in de herfsttuin,
er scharrelt een egel rond.
Het gras, pas gemaaid —
de geur waart rond, voert terug
naar zomaar een lentedag:
de overbuurvrouw
liet de tuin — en verhuisde;
haar man in het verpleeghuis.
Ergens in de nacht
― van vrij hoog ― vleugelslagen,
wegstervend, zuidwaarts; en dan
die naklank in me;
dat ook jij die horen mag,
zo ver van mij, zo lang al.
Het landschap besneeuwd:
in een oude zomereik
een kauwenstel, zij aan zij;
een ijle vrieslucht:
hoog bovenlangs een vliegtuig
met een strakwit strepenspoor.
Meanderend
Onderweg naar Zen
— een weg van lichtheid en luwte —
worden ze overbodig:
al onze woorden,
nevel, late vogelzang,
de verwachting van het ik.
Hoogspanningsdraden
golven boven het landschap,
langgerekte houtwallen,
strakke kanalen,
meanderende stromen
en leeg gewaaide bossen.
Overwoekerd al
staan achter de boerderij
een drietal ploegscharen;
in ieder najaar
de weken dat de akkers
dag na dag gekeerd werden.
Deze roodbeuk sterft,
meer en meer takken bleven
dit jaar zonder blad — kaal, leeg:
het zien gebeuren,
weten dat een voleinding
haar eigen wetten heeft; die volgt.
Traag trekt de rivier
tussen de buitendijken
door een verwinterd landschap,
almaar onderweg
onder loodgrijze luchten,
langs vergezichten, steden.
