En ook …
Gezellig bijeen
met een drankje en hapje
zien zij hoe leeuwen
een gnoekalf uiteenrijten
― in kleur; op breedband tv.
De puber staat op,
zet zich voor de open haard,
staart in de vlammen,
maakt basgeluiden, wil het vuur
voorgoed bezweren; en ook …
Koeien in de wei ―
grazend in morgennevel
en bij vogelzang;
plaatsvervangend voel ik me
getuige van die wereld.
Vanaf het duin de zee,
een eeuwenoude deining
bij dit windstil weer;
met de blik op oneindig
intussen blijven kijken.
Vlagen mist slibden
vers geploegde velden dicht
en de weg terug
werd een zoektocht in het grijs
― het grijs van alle tijden.
Het kind snikt het uit ―
zijn hond staat met scheve kop
dat wat aan te zien;
en vijf minuutjes later
rennen ze er weer op los.
Zonder op te zien
steekt hij de snelweg over,
haalt de berm zowaar,
schuifelt naar het struikgewas
en blijft gewoon een egel
In het tegenlicht
krijg je, lief, een stralenkrans,
goudglans op je haar;
en dat beetje grijs erin
werkt de kapper wel weer weg.
In het restaurant,
op een enkeling na leeg,
zit hij, groot van stuk,
languit achter zijn dessert,
handen voor zich, diep in slaap.
Vanaf haar ziekbed
kijkt de vrouw maandenlang uit
over een weiland,
ziet hoe koeien dag na dag
de tongen om het gras slaan.
Dat begrijpt ze niet:
steelt een boef haar winterjas,
zegt de politie
dat de dader, zoals dikwijls,
ergens op het kerkhof ligt.
Twee kloosterzusters
turen op de spijzenkaart,
de ober wacht en wacht;
ze besluiten na conclaaf:
voor twee één vegetarisch.
Ze juichen telkens ―
kinderen gooien kiezels
naar het kreupel paard;
aan een strakgespannen touw
keft een keeshond doldriest mee.
Heel het beestje trilt ―
dit jaar ziet-ie voor het eerst
bovenin een iep
een lieve lust te zingen;
zingt zich bijna uit balans.
