Tanka 15

Terugzien

Jaren achtereen
de dag zich zien herhalen,
het wonder van licht;
maar toch — mij treft bovenal
het magisch aardedonker.

Ergens in dit jaar
moet een maannacht geweest zijn
die mij is ontgaan;
dat ik op een duintop zat,
opging in het golvenspel.

Hij kijkt achterom,
nog eenmaal de straat van toen,
nu vol met auto’s;
de jaren dat op zondag
er wat rondgehangen werd.

Al deze jaren
met mijn zonen om mij heen,
vergeelde foto’s;
kleinkinderen, straks ouders,
en ik, hun vaag verleden.

Een snoek, gekanteld,
tussen oeverriet — een eend,
met zes pulletjes,
houdt er zich slechts even op
— de dood, een restverschijnsel.

 

Kauwtjes

Een grijzig moment,
twee kauwtjes in de miezer
van een zomerdag;
maar even onverdroten
struinen zij de tuinen af.

In zwermvlucht laten
kauwtjes flink van zich horen,
een kakofonie;
samenspel spat er van af
— en plots zijn er weer paartjes.

Een verdwaald kauwtje
zoekt ten leste zijn toevlucht
in de kolonie;
alle storten zich op hem.
Het lijfje aan de slootrand.

Dicht gesneeuwd, zo wit,
kauwtjes in hun vederzwart,
deze avond lang;
soms vliegen ze even rond
om de tijd wat te verdoen.

Kauwtjes, zij aan zij,
op een afgedankte eg;
dit winterlandschap,
vlagen sneeuw in de voren.
Allengs boet het daglicht in.

 
 

Vorige pagina: Tanka 14          Volgende pagina: Tanka 16