Terugzien
Jaren achtereen
de dag zich zien herhalen,
het wonder van licht;
maar toch — mij treft bovenal
het magisch aardedonker.
Ergens in dit jaar
moet een maannacht geweest zijn
die mij is ontgaan;
dat ik op een duintop zat,
opging in het golvenspel.
Hij kijkt achterom,
nog eenmaal de straat van toen,
nu vol met auto’s;
de jaren dat op zondag
er wat rondgehangen werd.
Al deze jaren
met mijn zonen om mij heen,
vergeelde foto’s;
kleinkinderen, straks ouders,
en ik, hun vaag verleden.
Een snoek, gekanteld,
tussen oeverriet — een eend,
met zes pulletjes,
houdt er zich slechts even op
— de dood, een restverschijnsel.
Kauwtjes
Een grijzig moment,
twee kauwtjes in de miezer
van een zomerdag;
maar even onverdroten
struinen zij de tuinen af.
In zwermvlucht laten
kauwtjes flink van zich horen,
een kakofonie;
samenspel spat er van af
— en plots zijn er weer paartjes.
Een verdwaald kauwtje
zoekt ten leste zijn toevlucht
in de kolonie;
alle storten zich op hem.
Het lijfje aan de slootrand.
Dicht gesneeuwd, zo wit,
kauwtjes in hun vederzwart,
deze avond lang;
soms vliegen ze even rond
om de tijd wat te verdoen.
Kauwtjes, zij aan zij,
op een afgedankte eg;
dit winterlandschap,
vlagen sneeuw in de voren.
Allengs boet het daglicht in.
