Mare, ongeboren
De zee van eeuwen —
geuren, onbestemd maar zilt,
maanlicht op golven;
dit alles valt nu samen
in: jij wordt verwacht, Mare.
Stiller kan het niet,
sterren aan het firmament;
daaronder een zee,
geluid van de branding — en
Mare, een nieuwe naam: jij.
Uren aan het strand,
steltlopertjes, een zandbank,
die tijd van wachten;
de vloed komt op, blauw de zee;
jouw naam ken jij reeds: Mare.
Het aanhoudende
van een dag zeegeluiden
met nauwelijks wind
dat pas bij goed luisteren
een eigen klank krijgt: Mare.
Vloed en eb en vloed,
de branding die zich verplaatst,
steeds weer anders klinkt,
meeuwengeroep, hun geduikel;
wij die jou Mare noemen.
Wij drietjes, de zee
tot aan de horizon blauw
met groene vlakken,
wat schapenwolken; jij ook
na negen maanden: Mare.
In het hoge helm
dat van duin tot duin meegeeft
met een zomerbries,
soms neerslaat in een stormvlaag,
opveert; en straks jij: Mare.
Langs de brandingslijn
de eerste vloeduitbraken
springend ontwijken,
zingen in de wind, elke dag
tot wij jóu, Mare, horen.
Vroeg in de morgen:
zeenevel schoof het duin in,
hangt tussen dennen,
omarmt huizen; wij wachten
tot de zon doorbreekt, Mare.
Uren golven zien,
strand, ruimer ademhalen,
wij met z’n drietjes;
meeuwen horen en je naam
al hardop zeggen: Mare.
Een zomeravond
waarin uitzien over zee,
hoog vanaf een duin,
en het brandingsgemurmel
samenvallen in: Mare.
Tussen zee en lucht
een kaarsrechte horizon;
wat dolle meeuwen,
groene golving van duinen;
jij, Mare, voegt je bij ons.
Dat eeuwig kalme
of golven met spattend schuim,
het azuurblauwe
of een regenboog; en jij,
Mare, vindt er je plek in.
Terug het duin in
met de zee nu achter ons,
zon op onze huid,
zilte geuren, dat voldane;
straks samen met jou, Mare.
