Tanka 19

Japan — het land, de mensen

Een bodembeving (2011)
in het diepste van de zee,
de vloedgolf rijst op,
stevent verraderlijk kalm
naar de kust en haar steden.

In ogenblikken
verdwijnt wat er sinds eeuwen
zijn vaste grond vond;
duizenden, meegesleurd — nu:
lichamen onder het puin.

In het niemandsland,
een gevecht tegen de tijd:
hun doden zoeken;
striemende regens, angst, sneeuw
en moddersilhouetten.

Dit dorp, weggevaagd,
de ingeplante akkers
onvindbaar, o land;
de heuvels rondom, nevels,
onheilspellend — demonen.

Meeuwen duikelen
boven de kustlijn, wolken
drijven landinwaarts;
stoom sist uit de reactor,
een uitgevloerd staketsel.

De lange rijen,
voetje voor voetje gaan ze
— ontgoocheld — waardig —
naar de voedsel uitdeelplaats,
vragen niet meer dan nodig.

Geen woorden meer,
een klein gebaar, een buiging,
een godenoffer.
Wat rest ons, buitenstaanders —
laten we kaarsen branden.

 
 

Vorige pagina: Tanka 18          Volgende pagina: Tanka 20