Vrije geesten

Ono no Komachi

Kunnen zeevogels
die leven aan schuimranden
van de getijden
een onpeilbare diepte
bevatten ― en, wat dat zegt …

Ono no Komachi, 834-880 AD

Hélène Grimaud (1969) houdt op haar uitgestrekt en afgelegen landgoed in Frankrijk sinds 1991 een roedel wolven, beschouwt hen als haar maatjes, bestudeert hun gedrag, schrijft erover, fokt weloverwogen. Zij is de enige die zich ongedwongen tussen hen kan bewegen, kent iedere wolf bij naam en loopt graag urenlang met hen mee.

Haar Wildernis Sonate, 2004, legt haar ervaringen en belevingen vast. Ik las, herlas.

Hélène Grimaud is een groot pianiste, vooral gespecialiseerd in de composities van Rachmaninov; zij werd erin onderscheiden. Muziekkenners en recensenten markeren 2004/2005. Of zij ineens in haar ogenschijnlijk zo eenvoudig spel een diepgang vindt waar zij zelf ook van opkijkt. En dan stelt zij vast: “Wolven zijn vrije geesten die geleerd hebben zich in hun roedel onvoorwaardelijk loyaal te gedragen ― maar ook ogenschijnlijk losjes hun eigen weg gaan. Ja, in zo’n roedel wil ik leven, samenzijn.”

De uitvoering Pianoconcert nr. 2 van Rachmaninov met Claudio Abbado als dirigent wordt beschouwd als het hoogtepunt in hun beider kwaliteiten: vrije geesten die zich naar/met elkaar weten te voegen, samen met het orkest dat aanvoelt wat er gebeurt ― en meedoet. Dan is diepgang géén onpeilbare diepte, vallen de schuimranden weg.

 
 

Vorige vertelling: Zij én hij          volgende vertelling: Een Wabi-Sabi