Emma

Voorbij – wekenlang
het schone van landschappen:
ingesneeuwd; dan de dooi!
Het woord winter is slechts nog:
de tijd tussen-herfst-en-lente.

Vrijuit dartelen,
zogen; en de nacht ingaan;
de schaapskooien dicht.
Deze lente voltrekt zich
in dit grootse hier-en-nu.

Sinds jaar en dag is Emma postbezorger in een buitengebied met rijke natuur, waarin boswachtershuizen, twee campings, villa’s middenin hectaren eigendom; met kleine veeteelt waarin keuterboerderijen, biologische proefvelden en sinds kort een zorgboerderij; met landbouw van zandgrondproducten en universitaire onderzoekakkers.

Strikt half zes, net voor de wekker afgaat, staat zij op en is een uurtje later op het postsorteercentrum. Een kop koffie, wat bijpraten. Dan neemt zij haar bezorgpost (brieven, pakketjes, blauwe enveloppen, kaarten, aangetekende stukken, retourzendingen) in de twee lastdragertassen mee. Vroeger alles op de fiets, nu op haar fatbike, matig opgevoerd.

Winter

De jaren van het dicht gesneeuwde buitengebied; geen doorkomen aan. Wachten; en dan als het kon, een paar dagen aaneen doorwerken, je leven ernaar inrichten. Met oog voor de wegen die zowaar weer vrijgekomen zijn, de dooi die doorzet. En steeds weer dat men je koffie aanbood, het even wilde hebben over, meer pakketjes direct retour gingen.

Vandaag de dag zijn het winters met uitzonderlijk veel regen, ook wel hagelbuien; alsof de herfst zich in verhevigde mate voortzet en op een ongevraagd moment overgaat in een vreemdsoortige lente. Want, het zijn onze ingeslepen ervaringen met seizoenen die ineens laten zien ook in andere tijdschema’s te kunnen vervallen. Met, wat is onze invloed in de veranderingen, ontregelingen, …?

Lente

Bijna iedere zaterdag is zij vrijwilligster in de zorgboerderij. Het boerenechtpaar dat een faillissement zagen aankomen en tegelijk hun menslievendheid kansen wilde geven. Emma was erbij maar niet in staat een ware bijdrage te leveren. Zij blijkt echter de juiste feeling voor de cliënten te hebben; dat thuisraken in een geheel andere omgeving met allerlei onverwachtheden, het gemis aan vastigheden maar wel mensen in de buurt die geruststellen maar niet betuttelen. Het aarden en dan daar een eigen plek vinden, anderen toelaten en ook zelf toegelaten worden.

Intussen raakt het hele buitengebied in lentestand. Emma merkt het aan het soort post: ‘Leef het voorjaar’, de pakketjes met zaden. De bedrijvigheid, machinerieën, studenten die de handen uit de mouwen steken. Tuiniersbedrijven. Campingbezoekers. Wandelingen met boswachters. De lenterijke vogelzang. En Emma die de bankjes-om-even-te-zitten kent, genietend van haar uitzichten waarin nu vooral de aanzetten van het eerste groen.

 
 

Vorige vertelling: Vier haibuns          volgende vertelling: Dag na dag. Bij dat van hem.