
Met vrienden drinken we koffie. Kalm nazomerweer met oplopende temperatuur. Zomaar ineens zien we in de tuin een rattenjong. Het schuifelt heen en weer, van een beetje links, rechtdoor, naar rechts, soms met een sprongetje; en dat intussen richting de buren. Het ruggetje kromt en strekt. Het kopje schuift tussen de pas gemaaide grassprieten door, richt zich vaak op en spiedt dan rond.
En, als uit het niets,
vindt het – voor het eerst – een weg
in deze achtertuin;
een en al elegantie
… dat snuitje met die haartjes.
Ook komt de buurman tevoorschijn, met een lange bamboestok. Linkshandig slaat, sláát hij – en wij maar roepen: ‘Nee – Nee toch! Laat dat! Dit kan niet! Oh nee! Hé!’ – maar hij blijft met een grimas wild inslaan op het allang levenloze lijfje. Dan ademt hij diep in en uit, bijt ons toe – met diezelfde grijns: Wat moet ik met die rotzooi!
Natuurlijk, ‘ratten in je buurt’ is een discussie, ondanks alles. Bovendien, wie van ons slaat geen muggen dood? Wie vermorzelt geen mieren die in een sliert richting de keuken trekken? Wie veegt niet de spinnenwebben aan de hoeken van ramen en deuren weg? Ach, dat is het onschuldige werk, zeggen we dan. Maar ratten zijn ziektedragers. Ze knagen van alles en nog wat stuk. Ze veroorzaakten, met als hoofddaders de vlooien, de Spaanse pest; met alle mondiale gevolgen.
Maar voor de buurman gaat het, jazeker, om meer, om die rotzooi, om al die ratten die je volledig díent te vermorzelen, vernietsen. Alle ratten, de hele diersoort en wie daarbij gerekend kunnen worden.
Tja, het is maar goed dat er hier en nu nog geen oorlog woedt. Maar intussen dichtbij wel, een onzinnige strijd waarin Ldit denken én aldus doen alle ruimte krijgt: dat – weg ermee.
Vorige: Verteld en beschouwd inleiding Volgende: leeswijzen
