Onze oma

Nuestra abuela ― Onze oma

Rond elf uur. Om de dag daalt zij af naar het gehucht. Bij iedereen is zij welkom. De winkelier geeft haar de gevraagde boodschappen mee, voor enkel een glimlach. In de lome middagwarmte zit zij bij de zeven oudste vrouwen, onder een oudeeuwse avocadoboom, pratend, dommelend. Het geneurie van hun liederen gaat vaak over in flarden van vertellingen over lang gemis, verwachting nog, het sterven, de liefde.

’s Zondags woont zij de mis bij, bidt binnensmonds met weesgegroetjes tussendoor. Op een dag blijft haar deur gesloten. Alle bewoners doen haar daarna uitgeleide. De pastoor, aangedaan, zegent haar kleine kist. De gewijde stilte voegt zich in het glooiend landschap en vogelzang, wacht mee met de ploegen op de akkers tot de boeren het werk hervatten. ―― Nuestra abuela’s geest waart rond, glimlacht en bemoedigt.

dat aloude ven ―
een kikvors zwiert van de kant,
water wordt hoorbaar *

Matsuo Basho, 1644,1694

* J. van Tooren vertaalt de wereldberoemde haiku van Matsuo Basho, 1644-1694, in ‘Haiku ― Een jonge maan’, p. 63, als: ‘O, oude vijver!/ een kikvors springt van de kant,/ geluid van water.’ Basho is grondvester en ook grootmeester in de renga en in de hokku (later bij Shiki: haiku). Ook schreef hij haibuns, vooral in de vorm van reisverslagen: ‘De smalle weg naar het verre/hoge Noorden’, ‘Reisverslag van een verweerd skelet’ en ‘De herfstwind dringt door merg en been’. Hierna leefde hij tot zijn dood als kluizenaar in een hut.

 
 

Vorige vertelling: Kind van de rivier          volgende vertelling: Een donkere massa