Sedoka
Er zingt iets in me,
een rijke herinnering
die klank en melodie krijgt;
in de schemering
sta ik aan de rivier, hoor
en zie het water langsgaan.
Nog lege velden
en daarboven de luchten,
wolkenpartijen, de zon;
uren verstrijken,
wind steekt op, ergens vandaan;
zal het hier straks regenen.
Niemand vraagt het me
maar van jongsaf weet ik al
wat de nacht voor mij inhoudt:
een plek om te zijn,
een stilte waarin uilen
breeduit op de vleugels gaan.
Heel deze avond
blijven die wolken hangen,
momenten van eeuwigheid
― totdat ze opgaan
in de late schemering,
zich aan het oog onttrekken.
Van de brug bezien
― de rijnaken gaan stroomopwaarts,
de motoren volle kracht;
de was aan de lijn,
een vrouw sopt het dek en zingt:
het zou bij Bommel kunnen zijn.
Wat stellen wij voor …
Uren wandelen in het bos
met groteske leefvormen;
zo haal ik adem
in een ruimte die eeuwen
gevormd hebben: het oerbos.
Een achterstandswijk,
heel deze buurt met plassen
en lekkende dakgoten;
planten staan buiten,
Het Vrijheidsbeeld is ontdaan
van zomers stof en grauwheid.
Ik volg de vogels
en raad waar ze met elkaar
― zonder enig omkijken ―
naar onderweg zijn;
begin herfst zwermden spreeuwen
in een wervelende show.
Een kleine dame:
een fleurige zomerjurk,
haar hele gezicht sproeten,
rouge, mascara;
de ogen licht toegeknepen,
een zonnebril in de hand.
Bij koel weer zijn er
beduidend minder vissers
en hun dito visgerei
langs de waterkant;
wel meer groenige tentjes
en brede windparaplu’s.
