Sedoka 3

Met overgave

Die reeksen krekels,
hun gesjirp gaat door ramen,
deuren, muren, ook door ons;
het is eenvoudig:
aan hun smachten valt geen tijd
af te lezen — duurt maar voort.

Het koele maanlicht
— intussen jagen vossen,
roept een kind, hees van angst, gilt —
geeft aan schaduwen
dat kalme van aanvaarding:
de nacht zolang het nacht is.

Een huis met riet dak
aan een bosrand, een heide
als voortuin, een plek om er
met overgave
te wonen, elke avond
hier in schemer op te gaan.

 

Morgenlicht

Al urenlang zon,
strakblauw de lucht, flink wat wind,
surfen bij vloed — die golven!
Veel strandparasols.
Een roman: de tragedie
van twee mensen ondergaan.

Hoe de tijd wegzinkt,
geuren verwaaien, de zee
het spel met de wind begint
— de golven hoger,
een gierende storm vangt aan;
maanlicht op het spattend schuim.

En weer klaart het op;
morgenlicht, een mysterie:
het zwaar, aanhoudend gevoel
van uitzichtloosheid
— het diepe donker — neemt af.
De dag, als met open blik.

 
 

Vorige pagina: Sedoka 2          Volgende pagina: Sedoka 4