Sedoka 4

Tjonge, jonge

Jarenlang ging het
bij mijn overburen goed,
ik genoot vooral van háár.
Wat deed zij mij aan
dat zij gisteravond laat
hem een briefje schreef, verdween.

Het ventje lichaamt
door de tuin, struikelt, staat op,
schokschoudert verder, versnelt,
helt vervaarlijk naar links,
vecht voor zijn balans, gaat languit
en zet het op een krijsen.

Versuft door de pets
tegen het dubbelglasraam
— gisteren pas ingezet —
ligt hij, zijdelings,
op de vensterbank, komt bij,
vliegt weg, zwenkt weer als vanouds.

De oude vrouw buigt,
steunt met haar beide armen
op de tafel, laat haar hoofd
meer en meer hangen,
mompelt in zichzelf en komt dan
aan verdriet van jaren toe.

Er lopen koeten
op het dichtgevroren ven
kriskras door elkaar ― steeds weer
is er gekibbel;
in de lange vegen sneeuw
vechtplekken en veel printen.

 

Van heinde en ver

Al uren is er
dat voorgevoel van onweer,
die merkwaardige stilte,
dat soort zekerheid;
ondanks hoe het jaren was
kan dit landschap openwaaien.

De kale takken
van populieren zwiepen
in een straffe middagwind;
meter na meter
trekt een man een middenlijn
op een nieuwe asfaltweg.

Een vijver, verstild ―
na een daalvlucht kletst een zwaan
op het water dat uiteenspat,
beroering geeft,
v-tekens vormt, nadeinend
tot rust komt, uitvloeit, verstilt.

Populierenblad
geeft de wind ander geluid
dan eiken of struikgewas,
behalve bij storm;
zo even raakte een bries
en passant een espenblad.

Traag trekt de rivier
tussen de buitendijken
door een verwinterd landschap,
almaar onderweg
onder loodgrijze luchten
langs vergezichten, bossen.

 
 

Vorige pagina: Sedoka 3          Volgende pagina: Sedoka 5