Populieren
Na zoveel jaren
staan ze in groepjes bijeen
tussen oud struikgewas;
ook deze morgen
tekenen de populieren
zich af ― met een vaalgrijs groen.
Steeds goed verstaanbaar,
ternauwernood aangeraakt
door een bries ― populieren
langs een rechte weg,
uitziend over de velden,
boven hen het weidse blauw.
Ze zijn sprakeloos
zolang er niets van wind is
bij deze zonsondergang;
hun silhouetten
staan haarscherp afgerand
in het laat verglijdend licht.
De populieren ―
bij het minste zuchtje wind
raken ze in fluistertoon
aan het vertellen
over wat hen bezighoudt
in dit drassig nachtlandschap.
Gaandeweg de dag
neemt wind uit het noordwesten
hand over hand in kracht toe
― wolken grijpen ineen,
verkleuren populieren
tot één onheilspellend grijs.
Almaar heftiger
ratelen de populieren,
zwiepend op elke windvlaag,
en overstemmen
al de kleine geluiden
die van zich wilden laten horen.
Onverbiddelijk
heeft alleen dit stormgeluid
het nu nog voor het zeggen
(als een potentaat);
de ranke populieren
gaan gebukt onder dit geweld.
Stilte na de storm ―
Dit opengewaaid landschap
onder een zomerblauwe lucht
is zoveel ruimer;
populieren, ontworteld,
liggen richting het zuidoosten.
