Diep in de schouders
Het wordt laat, moeder ―
de jaren volgden elkaar op
in onvoorziene tegenspraak,
ook in samenhang
met uw uitgesteld verhaal
― de weken met een passant.
U werd terminaal:
kanker kreeg de overhand,
de uitputtingsslag begon.
Uw gespannen blik;
met mijn arm om u heen ― wachten
op dat slijmspuwend moment.
Het bronzen geluid
van een kerkklok slaat vier uur,
op een zaterdag;
ik kuier door het dorp
dat de geur van trekpaarden,
toen ik er ooit dwaalde, mist.
Steeds die benauwdheid,
het moeizaam happen naar lucht,
de al te hoge schouders;
uw ademhaling
liep terug, onderbrak zichzelf,
nam de draad nog even op.
Niemand vraagt erom:
in alles ligt voleinding
― uw lichaam, zo ziek, slonk weg,
uw geest bleef helder;
een lucht vol stapelwolken,
weerspiegeld in regenplassen.
De laatste uren
was u onbereikbaar ver weg
maar toch ook zo aanwezig;
ook ons liet u los
als waar een rivier zich vertakt
― onder eenzelfde hemel.
Met u stierf uw verhaal,
van diep opgehaald, herleefd,
tot zover het ging: verteld,
stukje bij beetje;
intussen was de uitvaart
tot in de puntjes voorbereid.
Moeder, het is laat ―
de achterliggende tijd
heeft sporen nagelaten,
bezield, gekwetst;
deze herfst raakt uitgewoed,
de winter is in aantocht.
