Sedoka 7

Eenzelfde schemer

Jaren na jouw dood
— en het onderhuids gemis:
je stem aan de telefoon —
dringt het tot me door
hoe, als tussen nacht en dag,
er iets van berusting gloort.

De naaktslak, uren
overdwars van berm naar berm
— o oud betegeld fietspad;
haar zilverspoor glimt
in morgenlicht, het even
van een lucht zonder wolken.

Tijdens het fietsen
— voorheen wees ik naar vogels,
beschreef geuren, je reed mee —
ben je er, anders:
je behoort bij het landschap,
hoe het licht zich daarin voegt.

Eenzelfde schemer:
merels zoeken een nachtplek,
dwergvleermuizen vliegen uit,
krekels sjirpen voort —
in dit alles ligt voor jou
een zonsopgang besloten.

Dan is er de dag
die verwoordt wat in me leeft
zonder de zegging van taal:
je bent gebleven
in hoe ze in vogelzang
láng mogen duren: stiltes.

Sedokasuite voor Moeder, 1913-1999

 

Ayalah

Wat nog te zeggen:
krachtig lentegroen, de geur
van kort na een regenbui,
de ramen open;
aanvaarding van haar sterven
— zonder haar besef ervan.

Het verglijdend licht
op de gevel, pas gewit,
geeft scherper schaduwwerking
dan voorheen: oud grijs
met vlakken vaalbruin korstmos,
haar wereld met verhalen.

Een speels kauwenstel
op de dakgoot, dicht bijeen,
al jarenlang een broedpaar,
door genen bepaald;
haar zónder een ander zijn,
een keuze, haar leven lang.

Ze heten dagen,
uren of maanden — de tijd
die overgaat in duur — nu:
naar wolken kijken,
de wind door struiken zien gaan,
opgewassen tegen pijn zijn.

Nog eenmaal haar dorp:
geboorteplek, het schoolplein,
de grafsteen van haar ouders;
wat tussen ons was
komt terug; en neem ik mee
naar waar ik ben gaan wonen.

I.M. voor Ayalah Aribo Boas, 1936-1985

 
 

Vorige pagina: Sedoka 6          Volgende pagina: Sedoka 8