Denkend aan jou
Deze bosvijver
in spiegels — in oogschalen
van een rille glanslibel;
schemer op oevers
en goudgloed rondom wolken
in het wateroppervlak.
De trage uren
— als iemand zonder verhaal —
die dit duister van de nacht
monotoon maken;
wolken stapelen, vagen
het maan- en sterrenlicht weg.
En het gebeurde:
in het geruis van vleugels
een aanhoudend gakkeren
dat krachtig voortging;
hoe de stilte van ervoor
wegviel bij wat het werd: stil.
De sterrenbeelden,
vast op hun plaats — de maan schuift
naar het westen op, de wind
geeft koers aan wolken;
nu achterover leunen,
denkend aan jou; die jaren.
Voor Annie (J.) van Tooren (1900-1991)
Ter voleinding sterven gaat
Het kan morgen zijn
of op elke lentedag
― iets van geuren komt al vrij ―
dat een weilandwilg,
laag van stam en aan de sloot,
een groenwaas van leven krijgt.
Laat het morgen zijn
of de weken (rijk aan zon
en zoelzachte avonden)
dat een weilandwilg,
aan de sloot en laag van stam,
zonlicht vangt en schaduw geeft.
Is het morgen dan
of een avond in de herfst
― dreiging hangt al in de lucht ―
dat een weilandwilg,
laag van stam en aan de sloot,
blad verliest aan uren storm.
Morgen zal het zijn
of in deze winternacht
met een weidse sterrenlucht
dat een weilandwilg,
aan de sloot en laag van stam,
ter voleinding sterven gaat.
Voor Annie (J.) van Tooren (1900-1991)
