Een rustplek in de tijd
Voor Ayalah Boas, 1936-1985
Die middag zag ik
een grauwe merel sterven,
langzaam opgaan in het niets;
het had iets groots:
een leven achter de rug,
er niet langer hoeven zijn.
En die windstiltes,
hoe ze lijken te blijven,
iets van eeuwigheid krijgen;
hoe het haar ontging,
het huis waarin zij woonde,
hoe zij uren haar bed zocht.
