Ploegbanen liggen
in lange lijnen, ruggelings
vanuit de voren;
akkers in dit middaglicht,
zó voorbestemd voor maanden.
Eenzelvig ― zie mij ―
staat een eerstejaars raaf, daar,
op een dode tak,
spiedt naar de grond, kijkt goed rond,
gaat er dan maar bij zitten.
Elke zondag loopt hij
in een middag de stad door,
praat dan binnensmonds;
bij een beetje weer zit hij
eventjes op een bankje.
Onweer boven zee ―
op havenhoofden kijken
vissers van vroeger
hoe de bliksem ginds inslaat;
ze knikken dan bedachtzaam.
Windstilte ― uren
wandelen door de duinen
en zo af en toe
de zee zien, haar horizon,
een vrachtschip en de branding.
Kalm op de vleugels
― almaar roepend naar elkaar ―
komen zij terug;
het ruisen van de branding
vloeit uit tot aan de duinen.
Er is zo’n verschil
tussen de stilte hier, nu
en die straks, bij nacht;
ook het tanend licht gaat op
in het vage schemergrijs.
Nog net niet donker;
schrilwit slaat een bliksem in,
een magisch moment:
van overal beginnen
de duiven rond te vliegen.
Een lange stilte ―
silhouetten van takken
op witte akkers;
aan oude rieten daken
hangen ijspegels, dagenlang.
Iedere nacht weer
staat de straatverlichting
trouw haar werk te doen;
van tijd tot tijd bijgestaan
door een helder volle maan.
Vanmorgen liep ik
langs een uitgestrekte zee;
in de trage gang
van wolken leken meeuwen
van wit vervuld te raken.
Twee waterhoenen
raken niet uitgevochten;
ze zijn misschien kwijt
waar het om begonnen was,
of wat opgelost moest worden.
Ineens doet de zon
weldadig aan; alles veert op
en zo lijkt het ook:
of iedereen ervoor gáát,
dingen gedurfder aanpakt.
Hierom is het maart:
die groenwaas, de eerste bloesem
― met nog weinig geur;
de eenvoud van de winter
gaat over in groei, bloei, baar.
