Ja, daar zijn ze dan:
balts, lammetjes, nestenbouw,
de lenteliefdes;
en wie met afgewende blik
dit alles niet verdragen kan.
De rietkraag geeft mee
in een bries, met straffe wind;
voortgaande wolken
geven diepte aan het ven
en ― ter plekke ― beweging.
Een nieuwe woonwijk ―
oude bomen werden neergehaald,
zo ook de steeneik;
tot vorig najaar zat er
een goudvink in te zingen.
Na een uur regen
het langzame opklaren
aan de horizon;
in die late schemering
springen straatlantarens aan.
De verre honden ―
blaffend in de lege nacht,
met lange stiltes.
Soms is er een vleugje wind
in oude populieren.
Het diffuse licht
raakt aan de morgennevel
boven de akkers;
zittend in de berm laat ik
het schouwspel bij mij binnen.
Tussen de nachten
en het eerste daagse licht,
tussen merelzang
en ochtendkrantbezorging
spelen zich vroege ruzies af.
Van alle kanten
komen ze aangesnaterd,
op het bootje af.
Ik strooi mijn laatste aas uit,
het leefnet leeg; en ga naar huis.
Aardappelvelden,
strak doorsneden door sloten,
zilver van zonlicht;
daar een tractor met twee armen,
baan na baan insectengif.
Alle dagen rond
grazen koeien ― en hun tijd
om te herkauwen;
loom zwaaien staarten als er
machinaal gemolken wordt.
In het hoge gras
staat een reebok, stil, ik ook
― kijkend naar elkaar;
om welke reden dan ook
schiet hij plots in draf ― is weg.
In de morgenzon
slingeren en glinsteren,
kruisen en volgen
twee naaktslaksporen elkaar;
tot hier, in de voetpadberm.
Een prikkeldraadpaal
waarop een buizerd neerstrijkt,
zich opheft, rondkijkt,
de veren schudt, zich recht richt,
daar dan staat ― als gebeeldhouwd.
De pimpelmezen
vliegen af en aan, hun kroost
piept hen in en uit;
de kater van de buren
raakt er op uitgekeken.
