Tanka 14

De regen slaat neer,
striemt me, de wind vol op kop
op een schelpenpad ―
de pedalen blijven rondgaan
en mijn lichaam houdt cadans.

Heel het beestje trilt ―
dit jaar zit ie voor het eerst
bovenin een iep
een lieve lust te zingen;
zingt zich bijna uit balans.

Ginds, Aagtekerke —
een kerktoren, wat daken,
de velden rondom;
daarboven in volle breedte
grootse wolkenpartijen.

Zie, ruik, proef en hoor
de volte van deze dag,
al wat tintelt, bloeit;
straks nog oleandergeur,
geschater in de tuinen.

Tussen de zadels
van onze fietsen in de schuur
een frêle spinnenweb;
een mooi moment ― want vandaag
zijn we vijftien jaar getrouwd.

Er is een wachten
dat uitstijgt boven jaren,
desnoods dit leven;
soms meen ik, van hoe ver ook,
een stemgeluid te horen.

Een dag op de fiets
door velerlei landschappen,
alleen met de wind;
zijn geluid is steeds anders,
zoeft om me heen of valt stil.

Languit in het gras
voel ik de zon op mijn huid,
halmen, meedeinend
in een bries, en het getrip
van vliegen over mijn neus.

Ze ontrolden zich:
voorwereldlijke varens
op mossige grond
onder beukenbomenblad,
jaar na jaar en nu en hier.

Vroeg, in het oosten,
tekent een bosrand zich af;
de velden worden
stukje bij beetje zichtbaar;
en daar, een eerste zwaluw.

Hoe het steeds blinkert
als een bries het water raakt,
zonlicht versnippert;
soms dempen schapenwolken
dit lichtvoetig lichtvlakspel.

Hier en daar liggen
in deze oude boomgaard
wat goudrenetten,
maar het kistenvol plukken
is van dagen geleden.

Dicht aan het kanaal
liggen ― zover het oog reikt ―
wat boerenhoeven,
geluwd door een iepenhaag
langs de zuidwester stormkant.

Een schuchter geluid
― ergens tussen menshoog riet ―
lost op in het niets;
ik sta daar, onbeweeglijk,
en wacht of het zich herhaalt.

 
 

Vorige pagina: Tanka 13          Volgende pagina: Tanka 15