Een kerktorenhaan
geeft lenig mee met de wind;
wat dan soms gebeurt:
zonlicht wordt teruggekaatst
in een bliksemscherpe flits.
Deze kamerplant
blijft zich richten naar het licht,
het licht van vandaag,
met of zonder wolkendek;
mijn kamerplant van jaren.
In het oude grintpad
liggen ze zomaar dooreen,
zwart en wit en grijs;
ook iedere zaterdag
als de tuinman is geweest.
Als kind al vroeg ik
naar het zilte van de zee,
hoe het donker wordt,
wat tijd is en vogelzang,
waarom regen alles natmaakt.
Op elke schouders
van de vogelverschrikker
staat een kleine kauw;
in de straffe noordenwind
houden ze ― lang ― dapper stand.
Na jaren van jacht
en onvoorwaardelijke trouw
wachten de honden
achter een hoog kippengaas
een daglang op hun brokken.
Bij dat kasteel splitst
de rivier zich, elke arm
gaat een eigen weg;
intussen wordt het najaar,
stijgt het waterpeil gestaag.
Even komt de mol
boven de grond uit, beweegt
zich amper en kijkt
als in een verte voor zich uit
naar wat licht is en kleur heeft.
Lang na de maïsoogst
liggen ― tussen dorpen door ―
de velden open;
in het licht glooiend landschap
staat hier en daar een steeneik.
Versuft door de pets
tegen het dubbelglasraam
ligt hij, zijdelings,
op de vensterbank, komt bij,
vliegt weg, zwenkt weer als vanouds.
Heel deze morgen
hangt dichte mist boven zee;
nergens golvenspel,
geen speelse meeuwenroep, maar ―
hoe helder ruist de branding.
De morgen neemt er
meer en meer de tijd voor
om dag te worden;
soms lijkt het of het licht dan
met een soort rollator loopt.
Zij steunt op een stok,
haalt rustig dieper adem
en knikt naar ergens;
want ongeveer die kant uit
is het bejaardentehuis.
Vandaag flink koeler,
van tijd tot tijd slagregens:
sjaals en paraplu’s;
bij de bushalte wordt er
wat meer gehoest en geproest.
