Hij steekt de slootrand,
onderbreekt voor een shaggy
met een kop koffie;
en bekijkt op z’n gemak
wat er aan schoons voorbijkomt.
Zes huizendaken,
nu nog donkere vlakken,
aan elkaar gelijk;
in de morgen erboven
tekenen wolken zich af.
Haas at ik al niet,
zeker niet sinds ik zo’n lijf
rennen, zwenken zag;
die veenbessen op sap erbij,
dat schaaltje voor de botjes.
Een ringslang slalomt
over het zandpad en glipt
het oeverriet in;
even later een zwemspoor
naar het bed waterlelies.
Het zoele en de geur
van hooi, dat prikkelende
maar ook verveelde;
intussen zijn de weilanden
vaalgeel geworden, armoeiig.
Rond het middaguur
een zon doorstoofde appel,
partje na partje;
met licht gesloten ogen
ben ik zo een en al smaak.
Alles vindt zijn plaats
― het weidse water, deze rivier,
haar bedding, oevers,
haar gang door heel dit landschap ―
uitmondend, ergens, in zee.
Tussen twee huizen
staat sinds mensenheugenis
een klimopschutting,
waarin vorig jaar voor het eerst
een stadsmerel nestelde.
Het heeft geijzeld:
kinderen vermaken zich,
takken buigen door;
een auto maakt een driekwartslag,
haalt een fietser onderuit.
Een dode lijster
in de goot, een vleugel wijd,
de snavel open;
over het rondopen oog
ligt een doffe schaduwglans.
In laag struikgewas
met een dichte ondergroei
dit nachtegaalnest;
waartoe dan zoveel uren
die hoogtijzang? — dat weidse.
Het snelweggeluid
houdt dag en nacht aan, doet zo
de stilte te niet;
alleen: tijdens vogelzang
is er minder sprake van.
Doodgemoedereerd
doet een merel zich tegoed
aan vleugelmieren,
volop bezig met zwermen
— het onvoltooide voltooid.
Een handvol hennen,
bij één de nek kaal gepikt,
dat schrijnend roze;
de haan — met grote stappen
stapt-ie rond, doet maar, doet maar.
