Ik vind er mijn thuis:
een landschap onder wolken,
grijsgroen oeverriet;
fietsend op schelpenpaden
vertrouwde geuren vangen.
De wind — onstuimig
op het volle beukenblad,
de ruime waaiers
langs de flanken, de kruinen,
omhoog — als in extase.
Ze zijn er: pontjes
in het rivierenlandschap
— de dwarsverbanden
tussen wat hier stromen blijft
en als landschap tot rust kwam.
Heel de bosvijver,
weerspiegeld in de ogen
van deze libel;
je oogopslag, lief, vertelt
jouw verhaal — op deze wijze.
Met een doffe dreun
slaat een duif tegen de ruit,
duikelt de tuin in;
op het glas blijft een veeg stof
— de vleugels uiteen — zichtbaar.
Op het dode hout
hulsjes van metselbijen,
levenslang alleen;
langs de heiderand korven,
kolonies — gegons, gedans.
Kauwtjes — ze weten
wat zich in de lucht afspeelt,
kennen de charme
van stijgwinden — duikelend,
zwenkend, roetsjend van plezier.
Ik zie ze nergens
aan de azuurblauwe lucht
— al dagenlang niet.
Wolken geven een houvast
— bakens in het diepste niets.
In zoveel landen
houtduiven horen koeren,
kikkers, hun kwaken;
rivieren zoeken de zee,
het water vloeit er samen.
De waterlelie,
nog net niet in bloei — juist dan:
dat het er van komt,
dat het te gebeuren staat,
het gewoon wonderlijke.
In een oud weiland
met een rijke vegetatie
een handvol koeien;
deze meimaand verse kaas
met die volle smaak van echt.
Kat, poes of kater:
die tegenwindse sluipgang
— klaar om toe te slaan;
steeds nog rommelt-ie wat aan,
de veldmuis in het bermgras.
Nog even bidden
en de grauwe kiekendief
houdt het voor gezien;
met een tegendraadse zwenk
gaat-ie in het loofbos op.
Een snoek, gekanteld,
tussen oeverriet — een eend,
met zes pulletjes,
houdt er zich slechts even op
— de dood, een restverschijnsel.
