Alleen
In afzondering
van bidstonde naar gebed,
de lange gang door;
geuren uit een kruidentuin,
gekoer, die turkse tortel.
De overbuurvrouw
werkt elke dag in haar tuin,
doet dan boodschappen,
laat zich daarna zelden zien;
zo worden maanden jaren.
Met de poes op schoot
kijkt hij naar de avondlucht,
weer noodweer op komst;
er hangt, zoals zo dikwijls,
zoveel dreiging om hem heen.
Ruïnemuren:
hier en daar wild gras,
fluitenkruid en kattenstaart;
de toren in de steigers
— zij, starend in een verte.
Na een lang leven
met vele omzwervingen
is hij thuisgeraakt
in een kinderrijke buurt
als oppas bij een speeltuin.
Wolken
Ik vind er mijn thuis:
een landschap onder wolken,
grijsgroen oeverriet;
wandelend of op de fiets
vertrouwde geuren vangen.
Een suizende wind
laat schaduwen van huizen
ongemoeid — maar soms,
als een wolk voor de maan schuift,
gaan ze op in het duister.
Schapenwolken
en hun stilstand in de tijd,
leegte erachter;
soms durf ik het aan: laten
dat het zo, niet anders is.
Met hun trage gang
weet ik, moeder, nu u sterft,
wie ze willen zijn:
niet die aan ons voorbijgaan
maar wolken van dit moment.
In het avondlicht —
tussen de wolken blijven
wat plekken open;
hoe het hier en in dat blauw
tezelfdertijd nacht wordt.
