Een witte kopvlek,
dat zwart, vloeiend om hun lijf,
de waterhoenen;
onder hun doen en laten
ligt een eeuwenoud instinct.
Ver achterover,
voeten op de balkonrand,
de armen langszij;
de stilte ruist, het maanlicht
— woorden doen er nu niet toe.
Uit die ene wolk,
— de zon schijnt — een slagregen,
plots die wervelwind:
kermis in de hel, heftig
maar ook vrolijk — en weer weg.
Vlak na de winter:
op menige plek zomaar
de eerste molshoop;
het onderaardse leven
doet voluit van zich spreken.
Urenlang — steeds weer —
raakt een bries het berkenblad,
zoals jij mij ooit;
het dringt nu pas tot me door
hoe mooi dat om te zien is.
Hoor maar eens — die mus
kwettert daar ie van zins is
te laten weten
dat over het kleinere
zoveel meer te zeggen valt.
Het oude klimop
tot hoog in de eikenkruin;
het breed bladerdek
geeft schaduw aan de koeien,
loom herkauwend — buitentijds.
Een vakantiestad:
een ambulance — nacht — loeit
tot vlak om de hoek;
na vijf minuten — opnieuw
op vol geluid — naar elders.
Zoals gisteren:
een straffe wind, veel regen,
soms met onweer;
en urenlang wandelen
om los van jou te komen.
Onze verhalen
brengen landschappen in kaart
— hun vergezichten,
doorsneden met rivieren
en wegen van dorp naar dorp.
De regensluiers
schuiven over de velden,
windje in de rug,
dwars door hoogspanningsbogen
en hun staalgrijze masten.
Uil na uil spotten,
het leefgebied vaststellen
en jongen ringen;
op band de oehoes vangen,
hun roep — dat sacraal moment.
Aan de horizon
doemen vanachter het bos
stapelwolken op;
het groen van de weilanden
krijgt dan die vaalgrijze tint.
Wegen, beijzeld,
glanzend in vroeg morgenlicht;
de verkeerslichten
springen voor niemand op groen:
heel de polder autovrij.
