Ergens in de nacht
barst het onweer ziedend los,
trekt dan grommend weg;
de opgeklaarde hemel,
een helder duister — de maan.
Wat schapenwolken
en hun stilstand in de tijd,
leegte erachter;
soms durf ik het aan: laten
dat het zo, niet anders is.
In de eikenkruin,
op een dode tak ervan,
een kraai die kraai blijft:
geen vastgeroeste windvaan,
of een die aan denken doet.
Het zijn de wolken
— in weer en wind, hoog-laag,
bij avond, ’s winters —
die hier aan mij voorbijgaan,
diepweg in een regenplas.
Hij schuddelt nog wat,
de vlieg in de vensterbank,
op sterven na dood;
verder verandert er niets,
misschien tóch wel: in mijzelf.
Naast de open haard
een oudkoperen ketel
uit de erfenis;
het patine — de doffe gloed
van verzonken tijd, levens.
Langzaam gaan ze langs
en lossen intussen op,
de zomerwolken;
wij gingen uiteen, blijven
er nog steeds in gevangen.
Het verveelt ze nooit,
dat gesnuffel aan elkaar,
de staarten vrolijk;
blikken die kunnen doden
horen bij het mensenras.
Laten we dansen
in het vervagend maanlicht,
jij en ik — als wij:
de droefheid van dit leven
meegeven aan de wolken.
Vijf grote grazers,
dwalend op de winterhei,
danig vermagerd;
naar planning worden er twee
heel gericht afgeschoten.
Bermbegroeiing wordt
— in het autogeraas — flink
door elkaar geschud;
pas bij een spitsuurfile
kan het op adem komen.
Ginds stapt een roek rond
— wat om zich heen kijkend, tja:
waarnaar eigenlijk?
Is het niet verschrikkelijk
alles als bekend te zien?
Takkenschaduwen
zwiepen mee; kale bomen,
— in al hun gratie —
langs het dichtgesneeuwde erf.
De trage stalgeluiden.
Aan de modderpoel
— die zwaar verdorven grondgeur —
een zeug met biggen;
haar loom knorrend keren,
hun almaar zigzag rennen.
