Tussen tijd en duur:
schemering op het water
dat lichtjes kabbelt,
vanmiddag een noordwester,
slagregens, de poncho om.
Bijna heel de dag
met hun kop dicht op het gras,
hun tong als een zeis;
slechts tijdens het herkauwen
is er wat tijd voor zichzelf.
Zij is gestorven.
Er wordt gedelibereerd
over de rouwkaart:
toch liever over de post
of — goedkoper — per e-mail.
Tot de horizon
weiland — verderop worden
de koeien stippen,
vastgepind op statisch groen,
daarboven stapelwolken.
Hoe erg het kan zijn
wat gebagatelliseerd wordt:
het winterafschot;
veel gesprekken lopen weg
van wat recht op leven heeft.
Bitter winterweer
— desondanks de krant op tijd,
’s morgens rond zes uur;
ik schaam me, plaatsvervangend,
voor zoveel plichtsbetrachting.
Een uilenlokroep
in deze winterstilte,
een vale schemer;
in haar nadagen wacht zij
vergeefs op dit soort tekens.
Het weidse water,
wind in de zeilen, het roer
onder je oksel —
opgaan in dit hier en nu,
er zalig deel aan nemen.
Uren motregen
— dat drenzige maar ook
weerloze ervan;
al die tijd draaft het renpaard
zijn rondjes, met tussensprints.
Het is goed en droef:
de slootranden zijn geschoond,
het riet ruist niet meer;
en de dagen daaromheen
hangt er een moddergrondgeur.
Haar tuinvijvertje,
overspannen met een net
tegen de reigers;
bij een beetje zon hield zij
daar zelf de wacht, dommelend.
Met een ruime bocht
buigt het kanaal het bos in;
het fietspad erlangs,
die koele zomerschaduw
— oude, bemoste stammen.
De tuindeur open:
bij een zuchtje wind klinken
klingelgeluidjes;
vroeger — elk uur, licht van toon —
het klepeltje voor gebed.
Het scherpe zingen
— in het donker — van een mug;
en hier lig ik dan:
dit moment vraag ik me af
wat de scherpte ervan is.
