Tanka 28

Jongeren

Boven het maaiveld,
komend uit het eikenbos,
staat een regenboog;
moeder, ik hoor je stem weer
— en hoe ik je geloofde.

Een bleek zonnetje
wiebelt in een regenton,
de voordeur sloeg dicht;
hij gaat in zichzelf te keer
en gruwelt van zijn ouders.

Kinderen kijken
met ingehouden adem
hoe een volbloed hengst
een merrie bestijgt; hun pa
staat er wat verlegen bij.

Met niemand minder
dan zijn vader gaat hij af
op de juf, groep vier;
kin omhoog: wat denk je wel,
jij bent één gróót téringwijf.

Haar pubervriendje
kent vogellokgeluiden,
laat ze haar horen
als zij in het beukenbos
op zoek zijn naar een vrijplek.

 

Reigers

De vleugelslagen,
zwaar en diep, lange staken
onderlangs het lijf,
de hals gekromd — plots een schrèts
die de schemerstilte klieft.

De purperreigers
trekken weg, een blauwreiger
kan de winter aan;
wat toch dat jij bij mij blijft,
niet weggaat uit mijn leven.

Ik lees een roman,
mijn rug aan een waterwilg,
kijk soms even op;
steeds die reiger, in sta-stand,
de kop alert geheven.

Hoog uit de bomen
kokkerende lokroepen
van reigerjongen;
ouders vliegen af en aan,
samen nu — straks weer alleen.

In heel het weiland
— de hals diep in de schouders —
die ene reiger;
de lucht loopt vol van het grijs
dat straks een dichte mist is.

 
 

Vorige pagina: Tanka 27          Volgende pagina: Tanka 29