Koeien
De kudden koeien
begrazen de weilanden,
hun gestage gang;
in het donker liggen ze
dicht bijeen, vriendinnen.
Om de zoveel tijd
herkauwen, jaar in jaar uit,
kalven tussendoor —
soms dat noodlot, een stiertje.
Hun nachten van korte duur.
Iedere zondag
gaat zij het boerenkarpad
door het laaghoutbos;
dan zijn er de weilanden
waar ooit hun koeien graasden.
Lege weilanden,
schaduwbomen zonder blad,
de slootdrinkplaatsen;
het wachten is begonnen,
het houten hek staat open.
Achter het schrikdraad:
onbekommerde ogen,
soms de tong stevig
en diep in ieder neusgat;
zo in dit leven koe zijn.
In de tijd bezien
Het scherpe zingen
— in het donker — van een mug;
en hier lig ik dan:
voert dit moment me terug
op levensgrote vragen?
Bijna heel de dag
zit hij in het wachthuisje
en doodt de zomer;
elke buschauffeur groet-um,
dan buigt-ie iets naar voren.
Het oude klimop
tot hoog in de eikenkruin;
het breed bladerdek:
koelte, schaduw voor koeien,
loom herkauwend — buitentijds.
Uit die ene wolk
— de zon schijnt — een slagregen,
een wervelwind, fel:
kermis in de hel, heftig
maar ook vrolijk — en weer weg.
Op het dode hout
hulsjes van metselbijen,
levenslang alleen;
langs de heiderand korven,
kolonies — gegons, gedans.
