Zomer
Het fietspad leidt me
naar de ondergaande zon;
zij zinkt stilaan weg
— in haar zomerrode gloed —
achter het dorp waar ik woon.
In de schaduwen
van huizen verliezen ze
hun glans en kleuren;
dat zonovergotene,
opgetogene — zomer!
Het geroezemoes
in zomeravondtuinen,
de vogels al stil;
op dit ene na — die geur
van seringen, ook eenzaam.
Haar tuinvijvertje,
overspannen met een net
tegen de reigers;
bij een beetje zon hield zij
zelf daar de wacht, dommelend.
Deze zomerdag —
waarmee alles gezegd lijkt;
maar nog zoveel meer:
hoe het roze klaverveld
die volle, kalme gloed krijgt.
Wat gebeurt
Een witte vlinder
wappert zijn vleugels, legt ze
breeduit te zonnen
tegen een oude schutting:
dit is een tijd van leven.
Dit leven eindigt —
ogen worden gesloten,
het as uitgestrooid;
hoog aan de hemel ganzen
die naar het zuiden trekken.
Gitzwarte sloten
tussen geploegde akkers,
de overlopen
met hekken, open — dit is
wanneer tijd tot stilstand komt.
Hoogspanningsdraden
door een dicht gesneeuwd landschap,
over bossen heen,
zich vóór het dorp vertakkend
— ieder naar een horizon.
Een merel, hellend, wurmt een wurm los; dat lijfje, strakgespannen. Het floept de grond uit. De merel veegt het schoon, zit even na, zomaar. Aan de helgele snavel kronkelt een lijfje.
