Tanka 30

Zomer

Het fietspad leidt me
naar de ondergaande zon;
zij zinkt stilaan weg
— in haar zomerrode gloed —
achter het dorp waar ik woon.

In de schaduwen
van huizen verliezen ze
hun glans en kleuren;
dat zonovergotene,
opgetogene — zomer!

Het geroezemoes
in zomeravondtuinen,
de vogels al stil;
op dit ene na — die geur
van seringen, ook eenzaam.

Haar tuinvijvertje,
overspannen met een net
tegen de reigers;
bij een beetje zon hield zij
zelf daar de wacht, dommelend.

Deze zomerdag —
waarmee alles gezegd lijkt;
maar nog zoveel meer:
hoe het roze klaverveld
die volle, kalme gloed krijgt.

 

Wat gebeurt

Een witte vlinder
wappert zijn vleugels, legt ze
breeduit te zonnen
tegen een oude schutting:
dit is een tijd van leven.

Dit leven eindigt —
ogen worden gesloten,
het as uitgestrooid;
hoog aan de hemel ganzen
die naar het zuiden trekken.

Gitzwarte sloten
tussen geploegde akkers,
de overlopen
met hekken, open — dit is
wanneer tijd tot stilstand komt.

Hoogspanningsdraden
door een dicht gesneeuwd landschap,
over bossen heen,
zich vóór het dorp vertakkend
— ieder naar een horizon.

Een merel, hellend, wurmt een wurm los; dat lijfje, strakgespannen. Het floept de grond uit. De merel veegt het schoon, zit even na, zomaar. Aan de helgele snavel kronkelt een lijfje.

 
 

Vorige pagina: Tanka 29          Volgende pagina: Sedoka 1